Hindistan, Suudi Arabistan ve Arjantin’in de aralarında olduğu yaklaşık 70 ülke, 2025 için güncellenmesi gereken iklim planlarını Birleşmiş Milletler’e zamanında iletmedi. Bu gecikme, küresel iklim hedeflerinin ne kadar ciddiye alındığı sorusunu yeniden gündeme taşıyor.

Paris İklim Anlaşması’na taraf ülkeler, sera gazı emisyonlarını nasıl azaltacaklarını ve iklim değişikliğine nasıl uyum sağlayacaklarını gösteren ulusal iklim planlarını (NDC) her beş yılda bir güncellemekle yükümlü. Ancak 2025 takvimi geldiğinde tablo beklenenden farklı çıktı: Yaklaşık 70 ülke, yeni planlarını zamanında sunamadı. Listede Hindistan, Suudi Arabistan ve Arjantin gibi hem nüfusları hem de ekonomik etkileri büyük ülkelerin yer alması, gecikmenin sıradan bir idari sorun olmadığını gösteriyor. Uzmanlara göre bu durum, iklim politikaları ile ekonomik ve siyasi öncelikler arasındaki gerilimi açıkça ortaya koyuyor.

Hedefler Zorda

Birleşmiş Milletler verilerine göre ülkelerin önemli bir bölümü planlarını iletmiş olsa da, büyük aktörlerin sessizliği küresel ısınmayı 1,5°C ile sınırlama hedefini daha da zora sokuyor. Çünkü bu planlar yalnızca niyet beyanı değil; iklim finansmanı, teknoloji transferi ve uluslararası iş birliklerinin de temelini oluşturuyor. Gecikmelerin ardında farklı gerekçeler var. Bazı ülkeler iklim finansmanının yetersizliğini öne sürerken, bazıları kalkınma önceliklerinin baskın olduğunu savunuyor. Eleştiriler ise ortak bir noktada birleşiyor: İklim krizi hızlanırken, taahhütlerin yavaşlaması küresel çabayı zayıflatıyor.

Bu durumda şunu sormadan edemeyiz: İklim hedefleri gerçekten bağlayıcı mı? Paris Anlaşması’nın geleceği açısından bu sessizlik, yalnızca bir gecikme değil; küresel iklim iradesinin sınandığı bir eşik olarak görülüyor.