Çelik üretiminde kömürün yerini hidrojenin alması, dönüşümün yalnızca fırının içinde gerçekleşeceği anlamına gelmiyor. Asıl soru, o hidrojenin ve üretim sürecinin ihtiyaç duyduğu elektriğin nereden geleceği. Salzgitter’in Zelestra ile yaptığı yeni anlaşma, bu soruya güneş ve depolamayla yanıt vermeye çalışıyor.
Anlaşma kapsamında Brandenburg ve Thüringen’de iki hibrit tesis kurulacak. Toplam 147 MW güneş kapasitesine eşlik edecek batarya sistemlerinin gücü 79 MW, depolama kapasitesi ise 237 MWh olacak. Projelerin yılda yaklaşık 158 GWh güneş elektriği üretmesi bekleniyor. Zelestra tesisleri inşa edip işletecek; Salzgitter Flachstahl ise üretilen elektriği satın alacak ve bataryaların işletimini yönetecek.
Çelik İçin Güneş Yetmiyor
Buradaki önemli ayrıntı yalnızca güneş panelleri değil, bataryalar. Sanayinin elektrik talebi güneşin üretim saatleriyle birebir örtüşmüyor. Çelik fabrikası için enerji ihtiyacı, güneşin ne zaman parladığından bağımsız olarak devam ediyor. Salzgitter’in modelinde bataryalar, güneş santrallerindeki fazla elektriği depolayarak yenilenebilir enerjinin sanayi tüketimine daha uygun zamanda kullanılmasını sağlayacak. Bataryalar yalnızca bu iki güneş tesisinden gelen fazla elektrikle şarj edilecek. Bu nedenle şirket, depolama sistemlerinin yenilenebilir elektrik tedarikini üretim ihtiyacıyla daha iyi eşleştireceğini belirtiyor. Bu, yenilenebilir enerjinin sanayiye satışında da yeni bir aşamaya işaret ediyor: Artık mesele yalnızca kaç megavat güneş kurulacağı değil, o elektriğin fabrikanın ihtiyacı olduğu anda kullanılabilmesi.
SALCOS’un Elektrik Ayağı
Anlaşma, Salzgitter’in SALCOS (Salzgitter Low CO₂ Steelmaking) programının bir parçası. Şirket, geleneksel yüksek fırın teknolojisinden hidrojenle doğrudan indirgeme teknolojisine geçerek çelik üretimindeki emisyonları büyük ölçüde azaltmayı hedefliyor. Salzgitter daha önce dönüşümün tamamlanmasıyla şirketin yıllık CO₂ emisyonlarında 8 milyon tona kadar düşüş öngördüğünü açıklamıştı. Dolayısıyla güneş ve batarya anlaşması, çelik fabrikasının enerji tedarikine ilişkin ayrı bir yatırım gibi görünse de aslında üretim teknolojisinin değişmesinin ön koşullarından birini oluşturuyor. Çünkü kömürden çıkmak, otomatik olarak düşük karbonlu çeliğe ulaşmak anlamına gelmiyor. Yeni üretim sistemi çok daha fazla elektrik talep ediyor ve bu elektriğin kaynağı dönüşümün karbon hesabını doğrudan etkiliyor. Salzgitter’in seçtiği model bu nedenle iki dönüşümü aynı yerde buluşturuyor: Çelik üretimini değiştirmek ve o üretimin enerjisini değiştirmek.
Yeni Rekabet Alanı Enerji Olabilir
Anlaşmanın bir başka boyutu da maliyet. Salzgitter, yenilenebilir elektriği depolamayla birlikte daha öngörülebilir biçimde tedarik etmenin hem dönüşümünü destekleyeceğini hem de tesisin rekabetçiliğini korumaya yardımcı olacağını belirtiyor. Bu nokta özellikle Avrupa çelik sektörü açısından önemli. Düşük karbonlu üretim için gerekli teknolojinin kurulması kadar, bu teknolojiyi çalıştıracak elektriğin yeterli miktarda, düşük karbonlu ve rekabetçi maliyetle bulunabilmesi de belirleyici hale geliyor. Salzgitter-Zelestra anlaşması bu yüzden yalnızca bir yenilenebilir enerji satın alma sözleşmesi değil. Avrupa’nın enerji yoğun sanayisinin önündeki yeni denklem giderek daha net görünüyor:
Çeliği yeşilleştirmek istiyorsanız, önce elektriğin kendisini dönüştürmeniz gerekiyor.
